من نمی دونم چه دلیلی می تونه وجود داشته باشه که یه مربی با دست خودش تیمشو ۱۰ نفره کنه. یادمه روزایی رو که محمد مایلی کهن تو تیم ملی که خداداد رو روی نیمکت داشت از اصغر مدیر روستا استفاده می کرد و یا با داشتن مهدی پاشازاده ، اکبر استاد اسدی رو میذاشت تو ترکیب اصلی. هر بچه ای هم میتونست ببینه که حداقل ۵ تا دفاع چپ تو ایران هستن که بهتر از استاد اسدی بازی می کننن ولی لج و لجبازی کار خودشو کرد تا اخراج بچه گانه استاد اسدی تو بازی با عربستان پرونده مربی گری مایلی کهن رو تو تیم ملی ببنده! سالها بعد برانکو ایوانکوویچ با لج بازی روی بازی ستار زارع و محمد نصرتی تو دفاع چپ و ابراهیم میرزاپور ضعیف مخالفت همه روزنامه های ورزشی رو به جون خرید! تیم ملی امروز ما هم تکرار اشتباه حضور ستار زارع و از اون بدتر فاجعه ای به نام رسول خطیبی به شعور تماشاگران توهین می کنه. الغرض...
پرسپولیس باز هم باخت. اصلا نه حوصله دارم درباره دلایل شکست بنویسم و نه از قطبی انتقاد و یا دفاع کنم. فقط موندم که چطور ممکنه یه مربی به بازیکنی در حد هادی نوروزی اعتماد کنه و ۹۰ دقیقه بذاردش تو ترکیب و عملا با دست خودش سمت راست تیمش رو فلج کنه. یه بار دیگه بازی رو ببینین تا تک تک توپهایی رو که این شاهکار لو داد ببینین. پرسپولیس رسما ده نفره بود و خیال فولاد از سمت راست پرسپولیس کاملا راحت! اصلا نمی گم دلیل باخت پرسپولیس این یه نفره اما وقتی تیم عقبه و همه پاسکاریهای تیم تو سمت راست زمین بی نتیجه میمونه دیگه نه واسه ما اعصاب می مونه و نه واسه بازیکنا!! اخلاق خوب و حرف گوش کردن از مربی خوبه، اما یه مطلب مهم که برای بازی کردن شرط اوله اینه که آدم بلد باشه فوتبال بازی کنه!!!!!!!
